ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  
آخرین اخبار
۞ :: اختصاصی : استاد برجسته زبان و ادب فارسی شبه قاره هند، «ظهیر احمد صدیقی» درگذشت.
۞ :: اختصاصی :  آغاز ثبت‌نام در دوره‌های آموزشی «زنگ شعر»
۞ :: سوگواره شعر فاطمی «حریر سوخته» فراخوان داد
۞ :: اختصاصی : دکتر سلیم نیساری درگذشت
۞ :: دیدار با زینب الأعوج، شاعر الجزایری، در حوزه هنری
۞ :: گرامیداشت مرحوم زرویی نصرآباد امروز در خبرگزاری تسنیم
۞ :: انجمن شاعران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس افتتاح می‌شود
۞ :: اختصاصی : ترجمه ی چند شعر از ماریوس چلارو (Marius Chelaru) شاعر رومانیایی
۞ :: پوپولیسم ادبی!
۞ :: فراخوان یازدهمین جشنواره بین‌المللی شعر و داستان انقلاب منتشر شد
۞ :: تغییرات قابل توجه در ترکیب داوران و هیئت علمی جشنواره شعر فجر
۞ :: شیراز نیمه اول اسفند میزبان کنگره ملی شعر دفاع مقدس می‌شود
۞ :: آغاز محافل جشنواره شعر فجر از کنار مزار قیصر امین‌پور
۞ :: انتشار فراخوان «یازدهمین جشنواره بین المللی شعر و داستان انقلاب»
۞ :: اختصاصی : نخستین کنگره ملی شعر فاطمی ((یاقوت کبود))
۞ :: افزایش تعداد داوران جشنواره شعر فجر به ۵ نفر
۞ :: شما در ‌‌رمان«برادر انگلستان» نوشته علیرضا قروه چه می‌خوانید؟
۞ :: "منصور خورشیدی" آخرین بازمانده جنبش شعر حجم ایران درگذشت
۞ :: اختتامیه همایش ادبی سوختگان وصل 4 دی ماه برگزار می‌شود
۞ :: محمدحسین مهدوی «م.موید» شاعر پیشکسوت گیلانی تجلیل شد

Share
علی رضا قزوه ؛ شاعری که در شهرهای زمان، و "شعرهایی به وقت بیروت" زندگی می کند. 

نقد و تطبیق : دکتر أحلام غانم، شاعر و ادیب سوری
اين مطلب در نشريه مبدعو قاهره با عنوان الشاعرالإيراني الفيلسوف”علي رضا قزوة”و تجلّيات “ربيع في المصعد" قراءة : الشاعرة د.أحلام غانم به چاپ رسيده است.


هنگامی که نشانه ها و استعاراتی چون هستی، مکان، زمان، درخت، رود، دریا، صحرا و... همراه با اشیاء یا جایگاه آن ها شکل می گیرد، شاعر تلاش مي كند که اشعاری عمیق، هماهنگ با زمانه ای که در آن است بسراید. زیرا شعر تا هنگامی که دگرگونی های زمانه و قوانین تنوع خواهی را رعایت نکند به حقیقت نهایی نمی رسد، و از ناشناخته هاا پرده برنمی دارد، و قادر به سرودن "خونی که زنگ نمی زند" نخواهد بود و خوانندگان آثارش هر روز پر تعدادتر نخواهند شد. 
بنابراین زمان به عنوان یکی از عوامل اصلی، نقشی اساسی بازی می کند در سبک نوشتاری سنگ قبرهایی که روی آن ها بسم الله نوشته شده، و رویارویی با درختان دربندی که جرم شان این است که در عوض زیتون، گلوله به بار آورده اند.
در بستر بازی های زمانه، تلاش علی رضا قزوه - که ساکن همه شهرهای زمان است - در جهت پرده برداشتن از این بازی هاست. چه بسا که "توفان ساعت سه" پیش روی او به جنبش درآید و پیراهن از تن دریا به در آورد.
بعضی تصاویر به ماجرای عاشورا برمی گردد، و او را یاری می کند که بنویسد :
" طلافروش عرب می گفت:
طلا بخر! آقای خوب ایرانی
من گفتم :
آن سوی تل زینبیه
اگر خاکی بود، می گردیم
شاید یک جفت گوشواره ی کوچک پیدا کنیم" 

این آوای بسیار غمگین، میان هستی و عدم - در زمانی که فقط به اندازه ی یک نماز خواندن گسترده می شود - در رفت و آمد است، و تعبیری است از یک جدال فکری آزاردهنده. ارتش اضطراب تمام خاطرات را با پوششی از فقدان و سوگ می پوشاند، چرا که اندوه در این روزگار، به سختی بار سنگین خود را به دوش می کشد. آن جا که باد قساوت خود را نشان می دهد و زمان به شبحی مبدل می شود که دزد شادمانی هاست، و شاعر در انتظار پایان این زمان است :
"نه. دیگر ساعت دیپلماسی کار نمی کند
و سازمان ملل سوخته است
مثل یک باتری قلمی!
حتی من فکر می کنم
که از اهالی کوفه است
این کوفی عنان..."

علی رضا قزوه به آساني به آن چه از تجربه، جسارت، و بازی با عمق کلمات دارد دست می یازد، و سرکشی او راه به سویی می برد که سبکی ورای مکاتب و شعرای معاصر می سازد. و این همان است که موجب می شود کسی که در سرزمینی است شاعر پرور، که هر لحظه شاعری می زاید" شعرهایی به وقت بیروت" بسراید و بهار را در آسانسور به تصویر بکشد. شاعر ایرانی که شب های بیروت را با تصاوير خویش روشن می کند به سرایش این شعرها به وقت بیروت می پردازد، از بحث تا فرضیه سازی را در واحد های زمان می گنجاند، و از ابر های اندوه، و خاطرات آن ها واژه ای می زاید که حروف، آن را به شدت تکان می دهند، و دردی زلال در آن ایجاد می کنند که شاعر را وامی دارد تا با تیشه خلاقیتش شعرهایی از تن کوه بتراشد که بر پرده ی سینما عاشقانه حال غریبی بر ساحل دنیا را به نمایش بگذارد. به سختی می توان ترجمه ای محدود به زمان، برای آن پیدا کرد.
زمان نزد شاعر، زبانی مستقیم و در عین حال دایره وار دارد، زیرا او ایمان دارد که آغاز همان پایان است، و به بازگشت ثانیه های روشن خوشبختی باور دارد. به این سبب زمان مستقیم در دیدگاه او واقعیت گریز، بی قید، و مربوط به قضا و قدر و گردش روزگار است. بر این اساس شاعر موضع خود را نسبت به زمان، ضمن "دوباره خوانی اشک " بیان می کند :
"نه تو از راهی که رفته ای برمی گردی
نه من پشیمان می شوم "
پس از آن که شعر، ما را به گذشته ارجاع می دهد، فراخوان خود را برای زنده کردن بهای انسان، صرف نظر از دین و رنگ و زبان، ادامه می دهد.
در جایگاه یک شاعر، امیدوارم مخاطب، شعر قزوه را با بی حوصلگی نخواند بلکه به صورتی آن را با دو گوش خود بشنود که گویا خود کتاب آن را برایش می خواند، چرا که لهجه ی شعر، روح آن است.
برای خواننده ی شعر ملموس است که چگونه شاعر در اشعارش صفاتی از جنس عقل و نوآوری می سازد؛ شعری که شدید و قوی و تیزگام است و می تواند به سرعت رعد و برق طی مسیر کند بی آن که بلدوزرهای زمان آسیبی به آن برسانند. او مخاطب را وامی دارد که چشمان جدیدی بیابد، برای دیدی گسترده تر. از این رو می گوید :
" صدای تو خورده بود به کوه
و کوه بازگشته بود بی صدای تو
همان صدا که له اش کردند
در زیر چرخ های زره پوش
اما برخاست 
مثل گدازه از دل کوه" 

شاعر سوگ را در قلب و در شعر پیدا می کند و می کوشد تا نومیدی را با استفاده از نوآوری در تصاویری سمبلیک، ریشه کن کند. به طور مثال از طلوع خورشید در بغداد می گوید، گویی که به روزگار تکوین خویش پناه می برد تا حال و هوای بغداد را تغییر دهد و در این حال تأکید می‌کند که تنها شاعران اند که دیو را در چراغدان حبس می کنند، آن جا که می گوید :
" تنها شاعرانند که شیطان را
در خود واژه ی شیطان به بند می کشند. " 
قزوه در حدیث قدسی شعر، ما را با بازی حرفه ای واژگانش از کلمه به معنا می رساند در حالی که با قدرت وارد جهان تجربه شده، و از ترس و تردید که گریبانگیر بسیاری از شاعران نوگرا ست، به اساني عبور كرده است.
"و آن چه او فرمود، آیات محکمات بود
و آن چه ما می گوییم، حدیث قدسی شعر است." 

نکته بینی شاعرانه ی قزوه و ترجمه ی خلاقانه ی موسی بیدج توانسته است جامه ی کهنه ی کلام را به درآورد و از آن اشعاری بسازد با دو افق؛ افق هایی که بر مژگان آن ها نشانه های حیرت به لرزه درآمده است.
خلاصه ی کلام : روشنگری اسلامی محدود به اوقات محلی مکان و زمان نبوده است و عبارت "اقرأ " جهان شمولی روشنگری را - بی هیچ محدودیت زمانی - می رساند، زیرا روشنگری از نور است، و نور از خداوند، و خداوند نور آسمان و زمین است در همه ی زمان ها و مکان ها. بر این اساس نه محدودیت زمانی - مکانی می پذیرد و نه تعریف. و هیچ کس نمی تواند بر موجودیت آن تسلط یابد. چرا که شعر پرنده ای است که قفسش آسمان است و در راستای زمان امتداد می یابد. پس چگونه می توان علی رضا قزوه را - در حالی که برایمان شعرهایی به وقت بیروت - آورده است در زمان محدود کرد؟!

ترجمه: ايمان طرفه
تاریخ ارسال خبر :   1397/9/19 در ساعت : 23:34:48       تعداد مشاهده این خبر : 89






بازدید امروز : 29,915 | بازدید دیروز : 26,862 | بازدید کل : 104,669,465
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی