ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : علیرضا حکیم
درود بانو. - شعر زیبایی از شما خواندم .شعر در مصراع اول زیبا شروع شده است ؛ اما مصراع دوم (بوسه کر   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود برادر ارجمندم جناب ابو طالبی نژاد عزیز. - امیدوارم با نگاه انتقادی بنده ، به محضرتان    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : نورعلی بهاروند
سلام و سپاس از دقت نظر استادان ارجمندم خانی لنگرودی عزیز و خوش عمل کاشانی گرانقدر.درقافیهٔ مورد اشار   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : داوود خانی لنگرودی
”چون زمزمه ی نیمه شبی آهسته - مانند چکید شبنمی آهسته - سخت است دل از تو کندن ای ماه خدا - خ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : علیرضا حسن شاهی
سلام و عرض ادب خدمت خواهر گرامی، بانو محبوب - از غزل هایتان لذت برده و می برم. هرچند به نظر حقیر ا   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود بر سرور و استادم - جناب خوش عمل خوش طینت .قبل از هر چیز باید تشکر کنماز این که تمام    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
درود بر جناب خادمیان ، یار صادق و عزیز.در این سروده اشکال بزرگی وجود دارد که از شاعر فرهیخته و کارک   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : داوود خانی لنگرودی
"کلاغی که پَرَش راشُسته در حوض دغل بازی - به آبِ زمزم و کوثر نشاید شُست پرهای سیاهش را ..."لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام‌و عرض ادب و احترام . - جناب حسین وفا و دیگربرادر ارجمند که مسئول نقد هستید و نامتان را ذکر نف   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : علیرضا حسن شاهی
باسلام و عرض ادب. - چون جناب حاج محمدی نقدی داشتند، خصوصا در ارتباط با بیت دوم، حقیر هم جسارت میکن   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



شمرِ ما
شيخ ما چند جمله‌اي خواند و
 
  دو جوان، عقدِ يكدگر گشتند
 
شيخ ما شيرنيِّ خوبي خورد
 
  دو جوان از عقيده برگشتند.
 
گفته قرآن ز قول پيغمبر:
 
  مُزد خود از شما نمي‌خواهم
 
خواند مدّاح شهرما دو –سه شب
 
  گفت: مُزد سه ماه مي‌خواهم.
 
نوجوانان زيركي ديدم
 
  بي‌قرار فنون مدّاحي
 
فكر تأمين شغل آينده
 
  رهسپار متون مدّاحی.
 
روي منبر، اَبَر سخنراني
 
  هر چه مي‌گفت، بود ياد خدا
 
و زماني كه نقد  نرمي  ‌شد
 
  كاش مي‌ديدي‌اش تو را به خدا!
 
مُزد يك سال يك معلم را
 
  تاجري، دَه شَبِه به ذاكر داد
 
خوب تبيلغ شغل خود كرد و
 
  شام مَشتي به جمع حاضر داد.
 
شيخ ما مرد با سوادي بود
 
  موعظاتي قشنگ، ول مي‌كرد
 
جز كه چون خود عمل نمي‌فرمود
 
  اين، دلم را كمي كسل مي‌كرد.
 
ذاكر اهل بيت، بدجوري
 
  زور مي‌‌زد كه گريه انگيزد
 
چون كه اشكي نداشت بيچاره!
 
  بر سر و صورت خودش مي‌زد.
 
وسط روضه، بين گريه‌ي جمع
 
  ناگهان من به خنده افتادم
 
شده بودم عجيب شرمنده
 
  چون به وضعي زننده افتادم.
 
صحبت از عشق بود و از تقوي
 
  داشت حالم كمي به هم مي‌خورد
 
چشم‌هايم يكيش مي‌خنديد
 
  گوش‌هايم يكيش غم مي‌خورد.
 
آن همه لطف، آن همه اخلاص
 
  آن همه موعظات گوگولي
 
پاكِتان مي‌كنند و بعد از آن
 
  پاكَتان عرضشان همه، طولي.
 
مرد خوبي به نام نيكوكار
 
  شصت و نه بابِ خير بر پا كرد
 
هر چه مي‌ساخت، داشت نام خودش
 
  نام زيباي او چه غوغا كرد!
 
چند دفعه، نيازمنداني
 
  رو به سوي نگاه او كردند
 
دست خالي ولي چو برگشتند
 
  باز با فقر خويش، خو كردند.
 
بارها در محرّمِ آقا
از نو تاریخ می نوشتند و                                        افتتاحِ نبوغ می کردند
  روضه‌خوان‌ها                   شلوغ مي‌كردند
 
 
آن حماسه اگر چه كامل بود
 
  روضه خوان‌ها نمي‌پسنديدند
 
گريه‌ها تا كه بيش‌تر بشوند
 
  صحنه‌هايي جديد مي‌چيدند.
 
روضه‌خوان‌ها كه نه، فقط بعضي
 
  كه به درصد نمي‌رسد بر صد
 
هر يك آمار تازه‌اي مي‌داد
 
  بر سرِ هر روايتي مي‌زد.
 
عمرِ سعد، كشته شد يك بار
 
  در خودِ كربلا، همين ديشب
 
هيچ آبي نبود هر نه روز
 
  طبق يك نقل تازه در امشب.
 
آخرش كُشته‌هاي اهل نفاق
 
  بيش از سي‌هزار هم مي‌شد
 
تازه: در هيأت بغل دستي
 
  هر كه مي‌گفت نه، قلم مي‌شد.
 
هيأت ما و هيأت آنها
 
  در رقابت، چه سخت كوشيدند!
 
آخرش ما كمي كم‌ آورديم
 
  بس كه آن ديگران درخشيدند.
 
آخرش بين اين دو هيأت خوب
 
  كار، بالا گرفت و دعوا شد
 
غنچه‌ها روبروي هم بودند
 
  رويشان هم به روي هم وا شد.
 
هيأتي، ساعت يك شب هم
 
  طبل و سِنجِ بلند آوا داشت
 
لعنِ بر شِمر  مي‌نمودند و
 
  لعنتِ ديگران ولي جا داشت.
 
شِمر، شِمرِ اداره را ديدم
 
  سينه مي‌زد به عشق كربُبَلا
 
كار هر سال شهر ما اين بود
 
  داد مي‌زد كه: يا حسين! بيا.
 
اوستادِ نُزول، هر دَه شب
 
  قيمه‌ي گوشت بر سري مي‌داد
 
بس كه مالِ رباش بركت داشت
 
  هر شب اِطعام بهتري مي‌داد.
 
ديده‌بودم كسي كنار خودم
 
  كه وضويش شديد باطل شد
 
مثل هر كس، نماز خود را خواند
 
  عيب و نقص نماز، كامل شد.
 
چهار بار «السّلامِ» عاشورا
 
  پنج –شش- هفت –هشت –نُه شده بود
 
مُهر، كم بود و سجده بر موكت
 
  خود به فقهِ جديد مي‌افزود.
 
آن همه بانوانِ خوش جلوه
 
  دلربايانِ شهرِ آرايش
 
دسته ‌ها را به دست‌هاي دعا
 
  مي‌نمودند باز پالايش.
 
عدّه‌اي اهل حال عرفاني
 
  چند ساعت، «حسين» مي‌گفتند
 
گشت مجلس، بدون شام، تمام
 
  اكثر عاشقان  برآشفتند.
 
ظهر عاشور، وقت ناب اذان
 
  تازه، پرشور شد عزاداري
 
این طرف، قرمه‌سبزيِ تازه
 
  آن طرف تر، کبابِ بازاري.
 
يك نفر  انتقاد مي‌كرد و
 
  به گروهي، كلام او برخورد
 
زد به او از جناح راست، تَشَر
 
  ناگهان از جناح ديگر خورد.
 
گوش من را كشيد جمعي ناز
 
  تا كه از گود، خارج افتادم
 
صدقِ ايمانشان تماشا داشت
 
  من به ياد خوارج افتادم.
 
من به جرم نفاق و بد ديني
 
  مي‌شدم طرد از جماعتشان
 
با وجودِ شهادتينِ شديد
 
  دور مي‌گشتم از عدالتشان.
 
من خودم اهل بيتي‌ام آقا!
 
  من خودم بچّه هيأتي هستم
 
گرچه اين شِكوِه‌ها حقيقت داشت
 
  طنز گفتم؛ مبالغه بستم.
 
شاعري داشت مِهرِ آل نبي
 
  شعر، با عشقِ بي‌كران مي‌گفت
 
قلب او امتحان نمود خدا
 
  ديد اشعار، با زبان مي‌گفت.
 
مردِ گمنامِ آخرِ مجلس
 
  مالِ خود كرده بود چشمانم
 
گريه‌ي عاشقانه‌اي مي‌كرد
 
  عشق را مي‌شناخت، مي‌دانم.
 

موضوعات :  اجتماعی ، طنز ،

   تاریخ ارسال  :   1397/5/25 در ساعت : 8:32:7   |  تعداد مشاهده این شعر :  244


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 44,896 | بازدید دیروز : 39,186 | بازدید کل : 109,896,629
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی