ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : سید روح الله باقری
سلام و درود جناب آقای خوش عمل ! - با تشکر از لطف و عنایت شما - البته منظور بنده از استعمال کل   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : حسین وفا
سلام و سپاس بانو احمدوند گرامی - سروده انتظارتان زیباست. قلمتان مانا - - یک نکته: در مصرع: با   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : سید محمدرضا لاهیجی
سلام - اساساً چیزی بنام سپکو و پریسکه همان قالب طرح و هاشور است که جناب استاد وندادیان در دهه ۴۰   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
درود....آنچه را که ذیلآ منعکس می کنم پیش از این به صورت نظر ارسال شد که وقعی ننهادید.... - - دو   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابراهیم حاج محمدی
دوست عزیز و گرامی جناب رضاپور - درود بر شما - اولا بکار بردن اصطلاح ادغام در این مورد غلط مصطلحی   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : محمدعلی رضاپور
سلام،استاد حاج محمدی عزیز! - صحبت از املاء کلمات نبود، - صحبت از ادغام واژه ها بود در هنگامی ک   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابراهیم حاج محمدی

- دوثط اَذیظ و گرامی جناب مهمّد اَلی رذاپور - هتما اجاضح می دحید کح با منتغ خودطان با هَذرط   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : محمدعلی رضاپور
سلام و ارادت، - متشکرم از وقتی که گذاشتید جناب استاد خوش عمل عزیز! - بنده، قائل به حد وسطی درب   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابوالحسن درویشی مزنگی
سلام - بنده هم قبول دارم که نقد بجا بود ، ولی انصافا لحن حضرتعالی و البته کمی هم پاسخ آقای خوش عم   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
درود بر همگی.از خوانش غزل زیبای جناب درویشی در حال التذاذ بودم که ناگهان در مصراع دوم بیت چهارم لنگه   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



مشکلاتِ دل فرسا
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

خوش‌به حال تو، حافظِ والا!

 

اين زمانه نبوده‌اي دنيا

مي‌سرودي به جاي كارِ اِضاف

 

فارغ از مشكلاتِ دل فرسا

قسط‌هايت نبود قدر‍ِ حقوق

 

تا شوي پيش همسرت رسوا

شب، نگاهت به ماه زيبا بود

 

جاي اين آسمانخراشِ بلا

«شعر‌هايم شدَه‌ ست ماشيني

 

اي روانِ بلند! مي‌بيني؟»

تا به سوي اضافه كار شدم

 

آمد الهام و بي‌قرار شدم

كيست الهام؟  وحيِ شعريِ ماست

 

آمد و، من به شك، دچار شدم

گفتمش آخرش  به خاطرِ تلخ:




تا تو باشی، همیشه تأخیرم

                            برو؛ از کار، برکنارشدم

 

برو    از پيش من             كه خوار شدم

«برو الهامِ شعريِ سِمِجم!

 

برو نامهربان! كه با تو لج‌ام»

شعرهايم سرودِ دلتنگي ست

 

اسبِ سِيرِ كمال هم لنگي‌ست

رنگ‌هاي قشنگ، بسيارند

 

صفحه بر ضدّ نقش يكرنگي ست

خوب و بد، جاي هم نشستند و

 

جامعه، محوِ  ناهماهنگي‌ست

قلب‌ها هم تقلّبي شده‌اند

 

يك گروه  آهني، يکي سنگي‌ست

«من نه از آهنم‌ام نه از سنگ‌ام

 

تا دلِ عشق هست، مي‌جنگم.»

الكي نيست. اهل فرهنگ‌ايم

 

دل ما‌ن خوش كه با دلِ تنگ‌ايم

ما اگر هم كتاب بنويسيم

 

بيش‌تر از گذشته مي‌لنگيم

خرج‌هاي كتاب‌ها،  يك ‌وَر

 

بعد از آن هم كه «مشتري لنگ» ‌ايم

اهل فرهنگ، جمع دلتنگ‌اند

 

ما به هر چه بلا، هماهنگ ‌ايم

«آي تاريخ‌جان! بيا بنويس

 

قِلقِلك مي‌دهي چرا؟!  بنويس!»

مثل مرغي كه آب مي‌نوشد

 

گاه، شعري زلال مي‌جوشد

گاهگاهي نسيمِ جاريِ مِهر

 

در هواي خيال مي‌كوشد

گاهگاهي تنِ يتيمِ غزل

 

مثل خوبان، لباس مي‌پوشد

باز، آواز‍ِ راز خواهد خواند

 

گوشِ هوشي اگر كه بِنيوشد

«گاهي آري؛ ولي فقط گاهي

 

تو هم از اين زمانه، آگاه‌اي؟»

شرحِ احوالِ خويش مي‌دادم

 

كه سرم گيج خورد و افتادم

ليز خوردم به قرنِ هجريِ دل

 

قسط‌ها جمله رفت از يادم

پيش حافظ نشستم و مي‌خواند

 

غزلي عاشقانه، استادم

ناگهان، زنگ گوشي‌ام خورد و

 

«دير شد  دير» بود فريادم

«ديگر از شاعري، جدا بشوم

 

مي‌روم تا زخود، رها بشوم»

كاش وقتي براي بودن بود

 

خاطرم اهل غم زُدودن بود

كاش دلبر، ترانه مي‌پاشيد

 

كاش دل، بر سرِ سُرودن بود

زندگي با تمامِ سر سختيش

 

صاف و اهلِ صفا سُتودن بود

كاش انسانيت، مقامي داشت

 

برتري در دُرُست بودن بود

«آن كه فرزانه، آن كه گاگول است

 

هركسي قدر خويش، مسؤول است.»

 
 

موضوعات :  اجتماعی ، طنز ،

   تاریخ ارسال  :   1397/5/28 در ساعت : 11:38:37   |  تعداد مشاهده این شعر :  325


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 15,466 | بازدید دیروز : 16,296 | بازدید کل : 116,259,908
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی