ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : علیرضا حکیم
درود بانو. - شعر زیبایی از شما خواندم .شعر در مصراع اول زیبا شروع شده است ؛ اما مصراع دوم (بوسه کر   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود برادر ارجمندم جناب ابو طالبی نژاد عزیز. - امیدوارم با نگاه انتقادی بنده ، به محضرتان    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : نورعلی بهاروند
سلام و سپاس از دقت نظر استادان ارجمندم خانی لنگرودی عزیز و خوش عمل کاشانی گرانقدر.درقافیهٔ مورد اشار   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : داوود خانی لنگرودی
”چون زمزمه ی نیمه شبی آهسته - مانند چکید شبنمی آهسته - سخت است دل از تو کندن ای ماه خدا - خ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : علیرضا حسن شاهی
سلام و عرض ادب خدمت خواهر گرامی، بانو محبوب - از غزل هایتان لذت برده و می برم. هرچند به نظر حقیر ا   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود بر سرور و استادم - جناب خوش عمل خوش طینت .قبل از هر چیز باید تشکر کنماز این که تمام    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
درود بر جناب خادمیان ، یار صادق و عزیز.در این سروده اشکال بزرگی وجود دارد که از شاعر فرهیخته و کارک   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : داوود خانی لنگرودی
"کلاغی که پَرَش راشُسته در حوض دغل بازی - به آبِ زمزم و کوثر نشاید شُست پرهای سیاهش را ..."لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام‌و عرض ادب و احترام . - جناب حسین وفا و دیگربرادر ارجمند که مسئول نقد هستید و نامتان را ذکر نف   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : علیرضا حسن شاهی
باسلام و عرض ادب. - چون جناب حاج محمدی نقدی داشتند، خصوصا در ارتباط با بیت دوم، حقیر هم جسارت میکن   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



مشکلاتِ دل فرسا
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

خوش‌به حال تو، حافظِ والا!

 

اين زمانه نبوده‌اي دنيا

مي‌سرودي به جاي كارِ اِضاف

 

فارغ از مشكلاتِ دل فرسا

قسط‌هايت نبود قدر‍ِ حقوق

 

تا شوي پيش همسرت رسوا

شب، نگاهت به ماه زيبا بود

 

جاي اين آسمانخراشِ بلا

«شعر‌هايم شدَه‌ ست ماشيني

 

اي روانِ بلند! مي‌بيني؟»

تا به سوي اضافه كار شدم

 

آمد الهام و بي‌قرار شدم

كيست الهام؟  وحيِ شعريِ ماست

 

آمد و، من به شك، دچار شدم

گفتمش آخرش  به خاطرِ تلخ:




تا تو باشی، همیشه تأخیرم

                            برو؛ از کار، برکنارشدم

 

برو    از پيش من             كه خوار شدم

«برو الهامِ شعريِ سِمِجم!

 

برو نامهربان! كه با تو لج‌ام»

شعرهايم سرودِ دلتنگي ست

 

اسبِ سِيرِ كمال هم لنگي‌ست

رنگ‌هاي قشنگ، بسيارند

 

صفحه بر ضدّ نقش يكرنگي ست

خوب و بد، جاي هم نشستند و

 

جامعه، محوِ  ناهماهنگي‌ست

قلب‌ها هم تقلّبي شده‌اند

 

يك گروه  آهني، يکي سنگي‌ست

«من نه از آهنم‌ام نه از سنگ‌ام

 

تا دلِ عشق هست، مي‌جنگم.»

الكي نيست. اهل فرهنگ‌ايم

 

دل ما‌ن خوش كه با دلِ تنگ‌ايم

ما اگر هم كتاب بنويسيم

 

بيش‌تر از گذشته مي‌لنگيم

خرج‌هاي كتاب‌ها،  يك ‌وَر

 

بعد از آن هم كه «مشتري لنگ» ‌ايم

اهل فرهنگ، جمع دلتنگ‌اند

 

ما به هر چه بلا، هماهنگ ‌ايم

«آي تاريخ‌جان! بيا بنويس

 

قِلقِلك مي‌دهي چرا؟!  بنويس!»

مثل مرغي كه آب مي‌نوشد

 

گاه، شعري زلال مي‌جوشد

گاهگاهي نسيمِ جاريِ مِهر

 

در هواي خيال مي‌كوشد

گاهگاهي تنِ يتيمِ غزل

 

مثل خوبان، لباس مي‌پوشد

باز، آواز‍ِ راز خواهد خواند

 

گوشِ هوشي اگر كه بِنيوشد

«گاهي آري؛ ولي فقط گاهي

 

تو هم از اين زمانه، آگاه‌اي؟»

شرحِ احوالِ خويش مي‌دادم

 

كه سرم گيج خورد و افتادم

ليز خوردم به قرنِ هجريِ دل

 

قسط‌ها جمله رفت از يادم

پيش حافظ نشستم و مي‌خواند

 

غزلي عاشقانه، استادم

ناگهان، زنگ گوشي‌ام خورد و

 

«دير شد  دير» بود فريادم

«ديگر از شاعري، جدا بشوم

 

مي‌روم تا زخود، رها بشوم»

كاش وقتي براي بودن بود

 

خاطرم اهل غم زُدودن بود

كاش دلبر، ترانه مي‌پاشيد

 

كاش دل، بر سرِ سُرودن بود

زندگي با تمامِ سر سختيش

 

صاف و اهلِ صفا سُتودن بود

كاش انسانيت، مقامي داشت

 

برتري در دُرُست بودن بود

«آن كه فرزانه، آن كه گاگول است

 

هركسي قدر خويش، مسؤول است.»

 
 

موضوعات :  اجتماعی ، طنز ،

   تاریخ ارسال  :   1397/5/28 در ساعت : 11:38:37   |  تعداد مشاهده این شعر :  231


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 44,761 | بازدید دیروز : 39,186 | بازدید کل : 109,896,494
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی