ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
سرکار خانم زهرا ضیایی مثل اغلب اوقات این غزل را نیز زیبا پرداخته اند.به گمان خود برای زیباتر شدن این   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود بر شما.نوشیدم از زلال اندیشه ی شما. - سر بلند باشید. - ...و اما در بیت یکی مانده   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : محمد ابراهیم جاذب نیکو
با سلام و عرض ادب و احترام به همه ی عزیزان فرهیخته و اساتید بزرگواری که دیده رنجه نموده و نقشی به یا   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : فاضله هاشمی
آهنگ وفاصله ی بین جملات ، این احساس رودرخواننده به وجودمیاره که داره یه شعررومیخونه نه یه نثرادبی رو   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابراهیم حاج محمدی
درود و سلام. - «دندان برای این همیشه کِرم خواهد خورد...» - پر واضح است که مقصود شاعره محترمه این   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : سیاوش پورافشار
درود جناب ایزدی گنابادی عزیز. - در مورد ضعف تألیف در آن بیت که اشاره فرمودید من واقعآ متوجه نشدم چ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام بر جناب پور افشار. - در بیت دوم به لحاظ بیانی تصویر شاعرانه ی خوبی شکل گرفته است. - اما پرد   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام . - دوستان نظرات جناب استاد خوش عمل را در خصوص وزن شعر چشم و گوش بسته بپذیرند و بر مجادله و چ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
....البته در شعر جناب «جاذب نیکو» به زعم کمین ، اشکال دیگری هم وجود دارد که اتفاقآ در مصراع اول بیت    ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



مشکلاتِ دل فرسا
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

خوش‌به حال تو، حافظِ والا!

 

اين زمانه نبوده‌اي دنيا

مي‌سرودي به جاي كارِ اِضاف

 

فارغ از مشكلاتِ دل فرسا

قسط‌هايت نبود قدر‍ِ حقوق

 

تا شوي پيش همسرت رسوا

شب، نگاهت به ماه زيبا بود

 

جاي اين آسمانخراشِ بلا

«شعر‌هايم شدَه‌ ست ماشيني

 

اي روانِ بلند! مي‌بيني؟»

تا به سوي اضافه كار شدم

 

آمد الهام و بي‌قرار شدم

كيست الهام؟  وحيِ شعريِ ماست

 

آمد و، من به شك، دچار شدم

گفتمش آخرش  به خاطرِ تلخ:




تا تو باشی، همیشه تأخیرم

                            برو؛ از کار، برکنارشدم

 

برو    از پيش من             كه خوار شدم

«برو الهامِ شعريِ سِمِجم!

 

برو نامهربان! كه با تو لج‌ام»

شعرهايم سرودِ دلتنگي ست

 

اسبِ سِيرِ كمال هم لنگي‌ست

رنگ‌هاي قشنگ، بسيارند

 

صفحه بر ضدّ نقش يكرنگي ست

خوب و بد، جاي هم نشستند و

 

جامعه، محوِ  ناهماهنگي‌ست

قلب‌ها هم تقلّبي شده‌اند

 

يك گروه  آهني، يکي سنگي‌ست

«من نه از آهنم‌ام نه از سنگ‌ام

 

تا دلِ عشق هست، مي‌جنگم.»

الكي نيست. اهل فرهنگ‌ايم

 

دل ما‌ن خوش كه با دلِ تنگ‌ايم

ما اگر هم كتاب بنويسيم

 

بيش‌تر از گذشته مي‌لنگيم

خرج‌هاي كتاب‌ها،  يك ‌وَر

 

بعد از آن هم كه «مشتري لنگ» ‌ايم

اهل فرهنگ، جمع دلتنگ‌اند

 

ما به هر چه بلا، هماهنگ ‌ايم

«آي تاريخ‌جان! بيا بنويس

 

قِلقِلك مي‌دهي چرا؟!  بنويس!»

مثل مرغي كه آب مي‌نوشد

 

گاه، شعري زلال مي‌جوشد

گاهگاهي نسيمِ جاريِ مِهر

 

در هواي خيال مي‌كوشد

گاهگاهي تنِ يتيمِ غزل

 

مثل خوبان، لباس مي‌پوشد

باز، آواز‍ِ راز خواهد خواند

 

گوشِ هوشي اگر كه بِنيوشد

«گاهي آري؛ ولي فقط گاهي

 

تو هم از اين زمانه، آگاه‌اي؟»

شرحِ احوالِ خويش مي‌دادم

 

كه سرم گيج خورد و افتادم

ليز خوردم به قرنِ هجريِ دل

 

قسط‌ها جمله رفت از يادم

پيش حافظ نشستم و مي‌خواند

 

غزلي عاشقانه، استادم

ناگهان، زنگ گوشي‌ام خورد و

 

«دير شد  دير» بود فريادم

«ديگر از شاعري، جدا بشوم

 

مي‌روم تا زخود، رها بشوم»

كاش وقتي براي بودن بود

 

خاطرم اهل غم زُدودن بود

كاش دلبر، ترانه مي‌پاشيد

 

كاش دل، بر سرِ سُرودن بود

زندگي با تمامِ سر سختيش

 

صاف و اهلِ صفا سُتودن بود

كاش انسانيت، مقامي داشت

 

برتري در دُرُست بودن بود

«آن كه فرزانه، آن كه گاگول است

 

هركسي قدر خويش، مسؤول است.»

 
 

موضوعات :  اجتماعی ، طنز ،

   تاریخ ارسال  :   1397/5/28 در ساعت : 11:38:37   |  تعداد مشاهده این شعر :  180


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 19,110 | بازدید دیروز : 41,280 | بازدید کل : 106,973,818
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی