ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  
آخرین اخبار
۞ :: جشنواره ادبی «روایت انقلاب» فراخوان داد
۞ :: ملک‌الشعرای سابق آمریکا درگذشت
۞ :: آغاز به کار جشنواره بین‌المللی پروین اعتصامی در تبریز
۞ :: معرفی برگزیدگان جایزه کتاب سال شعر به انتخاب «خبرنگاران»
۞ :: اعلام اسامی داوران بخش شعر یازدهمین جشنواره بین المللی شعر و داستان انقلاب
۞ :: اختصاصی : فراخوان اولین کنگره سراسری شعر مهدوی
۞ :: جشنواره ملی شعر جوان فراخوان داد
۞ :: «یک ماه، یک کتاب» با شعرخوانی شاعران به کار خود در سال ۹۷ پایان داد
۞ :: انجمن ادبی قلم شهرستان بشاگرد به صورت رسمی آغاز بکار کرد
۞ :: چهل و ششمین نشست شب شاعر برگزار شد
۞ :: اختصاصی : «لیلیت تریان» مادر مجسمه سازی ایران درگذشت
۞ :: یادداشت رضا اسماعیلی به مناسبت شب شاعر
۞ :: عرفان بینش واقعیت وحدانی و باطنی هستی است
۞ :: غزلي از حسين منزوي تقديم به امام باقر (ع)
۞ :: برگزاری ششمین همایش ادبی مردمی شب شعر«سپندوار...»
۞ :: احمد ابومحبوب درگذشت
۞ :: کتاب «افسانه آن مرد» یادنامه ابوالفضل زرویی نصرآباد منتشر شد
۞ :: اختصاصی : مسابقه منظومه انقلاب به مناسبت چهلمين سالگرد انقلاب(صهباي چهل ساله )
۞ :: نکوداشت یاد ابوالفضل زرویی نصرآباد در دانشگاه تهران
۞ :: « یدالله ثمره» از زبان‌شناسان کشور درگذشت



سخن هفته


شاعران باید سیمرغ شان را پس بگیرند
علیرضا قزوه

سیمرغ ساخته ی هیچ سینماگری نیست. در اصل ما شاعران روزی سیمرغ را ساختیم که اصلا چیزی به نام سینما و سینماگری نبود. اگرچه از جنس همین بازیگران و شومن های جادوگر فراوان بودند. امثال بوبکر ربابی دلقک که رییس عمله ی طرب سلطان محمود بود و امثال ابودلامه ی حریص که دلقک و ندیم سه خلیفه ی سفاک - سفاح و منصور و مهدی! این را گفتم که بدانید شومن های امروز سینما در دیروزهای دور هم بودند اما هیچ نبودند و نام و نشانی نیز از آنان نماند چرا که حق با شعر بود و با اندیشه و با هنر و با شهود نه با فکاهه و دلقک بازی و جنگولک بازی! و اصلا بین بازیگری و بازی با پاکبازی فاصله ای نجومی بین بهشت و جهنم بود. آن روز بازیگران کسی نبودند و امروز همه چیز بازی شده است و همه چیز بازیگری و همه چیز چشم بندی و جادو و شعبده و جلوه آراستن و گریم و خودآرایی و وای وای که چه دورمان کردند از هنر و چه دور افتادیم از اشراق و نور.
و صف شومن ها و بازیگران آن روزهای دور با صف شاعرانی که از اهالی شهود و معجزه بودند جدا بود. ما شاعران به شهادت تاریخ با رودکی و فردوسی و خیام مان و با سنایی و عطار و مولوی مان و با سعدی و حافظ و بیدل مان و با نیما و شهریار و اخوان مان و با شاعران اصیل امروزمان هم زبان فارسی را زنده نگه داشتیم هم صف پارسی را از صف پارسی وابسته به پاریسی و انگلیسی جدا کردیم و هم عرفان ناب و تفکر و اندیشه شهودی و شرقی را که میراث گرانسنگ ایران است به ارمغان آوردیم.
سال هاست به مدد فرش قرمر و گیشه و پول و جادو و جنبل و شومن بازی و لنزهای داخل چشم و کاکل های بیرون زده و یک عالمه گریم و کرم پودر و جلوه های ویژه و یک عالمه بازی کامپیوتری سینما صف خود را از صف اصالت و از صف شعر جدا کرده است اگرچه جان و شیره شعر و شاعران را کشیده است و اندیشه های بزرگان ادب فارسی را بدون ذکر ماخذ و بدون حساب و کتاب بالا کشیده و به حساب شخصی خود ریخته است و در کنار آن صدا و سیما را به صدا و سینما تبدیل کرده است و هنر را به مدد برنامه های بی محتوا و آبکی هندوانه و دورهندوانه ای به گعده ی یک مشت شومن و هنرپیشه سطحی بدل کرده است و همین را در ذهن جامعه کرده اند که هنر همین است که هست و همین است که ما می گوییم و الا جز این نیست و کم کم با کمک همین شومن های پررو و کم مایه و هوس پیشه و لوس و سطحی و بی مزه و ساخت و پاخت با چند جوجه شاعر ناآگاه مترسک هایی را به نام هنرمند جا زدند که اگر آنها را بچلانی تمام شیره شان مشتی هوس است و مشتی چوب خشک و مشتی هیچ.
در تمام این مدت که سینماگران و شومن ها برای خودشان فرش قرمر می انداختند و هر سال خلقی را به خود مشغول می کردند من تنها یک صدای به حق را از گلوی پیرمردی آداب دان به نام محمدعلی کشاورز شنیدم که به سنت هنری و ادبی گذشتگان تمام قد احترام گذاشت و همین چند سال پیش بود که در یکی از همین افتتاحیه ها یا اختتامیه های فجر می گفت هنرمند واقعی فردوسی و حافظ و سعدی و این بزرگان اند و ما در برابر عظمت اینان هیچیم. چیزی به این مضمون. و امسال از طفلان ابجدخوان این عرصه حتی می شنیدم که خود را با فردوسی قیاس می کنند که بگذریم!
در تمام این مدت که سینماگران با بوق و کرنا تمام هستی هفت هنر را به نام خود سند زدند ما هرگز مسئولان فرهنگی بزرگی نداشتیم که بتوانند از حقیقت هنر اول ما – شعر- دفاع کنند و داد این هنر اصیل و راستین را از بیدادگران هیاهوگر بستانند. الا یکی دو بزرگمرد که نخستین شان رهبر فرزانه ایران اسلامی بود که هیچ جماعتی در نگاهش عزیزتر از شاعران نبوده اند و نیستند. و این را از فرصت موسعی که در اختیار شاعران و ادیبان قرار می دهند می توان دریافت و در این نکته ای است که بسیاری از مدیران فرهنگی ما تا هنوز آن ظرافت را در نیافته اند و انگار در نمی یابند. وگرنه آن همه مسئول دنیایی را نمی دیدی که پیام بدهند و حضور یابند و سخنرانی کنند اما به شعر فجر که می رسی تمام شان غایب اند و فراری! و گناه این جماعت فرصت طلب دنیامدار نیز کم از آن شومن های عرصه ی سینما نیست که اینان نیز شومن های عرصه ی سیاست اند که بسیار تا بسیار از شعر و ادب و اصالت و حکمت به دورند! این جوزده های بی تدبیر کم خوان و پرگوی و پرت و پلاگوی!
اگرچه شعر در تمام این سال ها مظلومانه و با گذشت چون مادری مهربان دست لطفش را بر سر تمام هنرها بخصوص سینما و موسیقی و تئاتر و تجسمی و ... کشیده اما انگار سینما پسر نافرمان و فرزند ناخلف این مادر بوده که هماره پنجه بر صورت شعر کشیده و هماره این مادر مهربان را تا مرز خانه نشینی و عسرت پیش برده!
شب گذشته در سینمای ایران و از دل آن همه زرق و برق های دروغین اما صدایی متفاوت شنیده شد. صدایی از جنس مظلومیت هنر شعر و هنر اصیل هفتم. صدایی از حنجره ی پاک مردی به نام ابراهیم که این همه جادو و جنبل و دروغ و شومن بازی ها را نمی پسندید و هنر هفتمش از جنس همان هنر اول بود. ابراهیم حاتمی کیا به شهادت آثارش بارها و بارها تحسین پاک ترین هنرمندان را برانگیخته است و بیش از آن که یک سینماگر جادوگر و اغواگر و هوس پیشه باشد یک شاعر اهل شهود و جنونمند و پاکباز است که هنر را از جنس معجزه می داند و مصداق کامل این سخن حافظ است که : "سحر با معجزه پهلو نزند دل خوش دار..." و تمام آنان که ابراهیم را تکفیر می کردند و پوزخند می زدند از جنس شعبده و جادو و جنبل بودند و سرانجام این ابراهیم بود که از دل آتش به سلامت گذشت و آن همه شومن بی سواد مدعی و جنگولک باز را رسوا کرد.
ما شاعران تا هنوز میراثدار فردوسی و حافظ و مولانا و عطاریم و از پس انبیاء صف شاعران اهل شهود را به شهادت " پیش و پسی بست صف کبریاء ... پس شعرا آمد و پیش انبیاء" می توان مشاهده کرد و فاش می گویم و از گفته خود دلشادم که بازیگران و شومن ها و اهل لنز و کاکل و زلف هرگز در این صف جایی ندارند و صف شان در برزخ خودخواهی و جلوه آرایی هاست و این ها را با هنرمندان اصیل نباید یکی دانست و بدا به ما و بدا به سیما و سینمای دولت ما که این همه سال به مدد شعبده بازان و شومن ها، مشتی هدهد و غاز و زاغ و گنجشک پنج زاری و جیرجیرک و حتی قورباغه ی گریم شده را هم در صف سیمرغ های عطار جا زدند و این بلبشو که می بینیم و این عسرت که در شعر روزگار ماست بازتاب آن همه کج تابی و کج بینی و کوتاه بینی و کوررنگی است.
به شهادت هزار و صد سال شعر فارسی و عرفان ایرانی اسلامی، سیمرغ از آن ماست. سیمرغ ارثیه ی پدری ماست. سیمرغ از آن منطق الطیر عطار ماست. سیمرغ متعلق به جماعت شعر است که در روزگار عسرت شاعران، شبانه جمعی آن را به نام خود سند زدند و شاعران باگذشت را بر آن داشتند تا از نماد مظلومانه ی "سرو" استفاده کنند و من که خود دبیر و موسس نخستین جشنواره شعر فجر بودم این نماد را با مشورت چهل شاعر فرزانه و با گذشت انتخاب کردم و گمان می برم که امروز از میان این همه سیمرغ ها که سی و شش است دارند می پرند و می روند و به هیچ کجایی نمی رسند و هرگز مقصدی به نام قاف قرب حضرت حق را نمی دانند چیست! به مدد مردانی مرد از جنس سینمای واقعی سالی یکی دو سه سیمرغ راستین را می توان دید که انگار از جنس سیمرغ عطارند. و اگر جانت لبریز عشق و معنویت و نور شده باشد می شوی همان ابراهیم و مرغ ابراهیم اگر چهار پاره شود باز به اذن خدا جان می گیرد و بال می زند و سیمرغ می شود و آن مرغکان دیگر بسیارشان از جنس گنجشک های رنگ شده اند که حتی جرات و جسارت پریدن و دیدن بال های کوچک و مغزهای کوچک زنگ زده ی خود را ندارند که آنها فقط رنگ و جادو و فرش قرمز و لات بازی و چیزهایی از این قبیل را می بینند.
این درد دل های فی البداهه قلمی شده را بگذارید به حساب دادخواهی یک شاعر از میراث گذشته تا امروز هنر اول! بگذارید به حساب شاعری که گاهی دلش از چیزهایی می گیرد و تا هنوز هنر را از جنس الهام و اشراق و وحی می داند نه از جنس جنگولک بازی و شومن گری و هوس پیشگی.


تاریخ ارسال :   1396/11/23 در ساعت : 12:53:50       تعداد مشاهده : 335



کسانی که این مقاله را می پسندند :



ارسال نظر :

خلیل ذکاوت
1396/11/23 در ساعت : 13:59:2
درود و دست مریزاد
بسیار دردمندانه است این نوشتار و زبانحال خیلی از شاعران و اهالی ادبیات. متاسفانه صدا و سیما بیش از اندازه لازم به هنرپیشه ها میدان داده. به طوری که در اغلب برنامه های مناسبتی، حتما" باید هنرپیشه ای حضور داشته باشد و اظهار فضل کند. جالب این جاست که از خود هنر سینما هم، فقط هنرپیشه ها مورد عنایت و علاقه رسانه ملی هستند، دعوت از شاعران پیشکش، ای کاش حداقل از همین سینما، بقیه عوامل آن را هم به برنامه هایشان دعوت می کردند تا مردم چهار تا کارگردان و فیلمنامه نویس را هم بشاسند. دیگر این که ابراهیم حاتمی کیا، سردار جگرآور سینماست. دیشب که حرف های او را شیندم، گریه ام گرفت. لذت بردم. افتخار کردم. خیلی دوستش دارم. شما را هم. که حاتمی کیای عرصه شعر روزگار مایی
رضا محمدصالحی
1396/11/25 در ساعت : 15:36:47
سلام دوباره استاد


ضمن تایید دوباره .... خوشحالم که نوشتار شما در بخش اختصاصی آخرین خبر ها ، بهانه ای شد برای سرودن غزلی هر چند ناپخته به نام / سیمرغ شعر / که در همین مجال آن را به شما تقدیم می کنم
محمدرضا جعفری
1396/11/25 در ساعت : 19:2:40
درود استادنا
بیانی حقیقی بود که مع الاسف بعضی از افراد مسئول به آن توجه نمی کنند/ بنده اعتقاد دارم در جامعه ای که منزلت شاعر فراموش شود در کمتر از یک دهه کلمات و محاورات و سنت ها یِ آن جامعه مورد تاثیر قرار می گیرد
مثلا چه شده که بعضی ها بجای کلمه تشکر و سپاس ، کلمه ی مرسی را بکار می برند و دهها مورد دیگر /

در مسیرِ ذاتِ اقدس ، مهربانی گوهر است
سینه ی هر شاعری مأوایِ صد پیغمبر است


محفوظ باشید ان شاالله

ابوالقاسم افخمی اردکانی
1396/11/30 در ساعت : 12:54:39
با سلام... به نظرم بنده چند روز پیش کامنتی در این پست گذاشتم ولی نمایش نشد... چنانچه قابلیت نمایش ندارد مستدعیست بنده را روشن فرمایید (البته در خصوصی) ... باسپاس
عبدالحمید انصاری
1396/12/14 در ساعت : 11:3:1
درود استاد


سیمرغ رابه زییایی پس گرفتید

با این نگارش زیبا
بازدید امروز : 9,365 | بازدید دیروز : 16,286 | بازدید کل : 107,005,798
کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی