ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : ابوالحسن درویشی مزنگی
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام - با آوردن توضیح زیر شعر موافق نیستم - به مخاطب احترام بگذارید تا خودش محل منازعه و چالش    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام بر شاعر محترم - اینکه فقط شاعر یک بیت شعر تولید کند در حقیقت مرتکب تک بیت گویی نشده است -    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام بر شاعر ارجمند جناب سلیمانپور - ای کاش می شد - در بیت ششم - ای دل - حذف و بجای ان عب   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
پیــــر ما فـــرمــود در بین غــــذاهـای لذیذ - قرمه سیزی گرچه محبوب است دیزی بهتر است ... - با    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : سعید سلیمانپور ارومی
درود - وزن مصرع خانم فرمانی درست است و اشکالی ندارد. مصرع را احتمالا به این شکل خوانده اید: -    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : سعید سلیمانپور ارومی
درودها بر جناب خادمیان عزیز - ممنون از اینکه خواندید و نظر دادید. - خیلی متوجه انتقادتان نشدم.   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود بر شما جناب ارومی عزیز و بزرگوار - - فر موده اید - بیا ببین که از این    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام و درود بر شما بسیار روان است - اما در بیت پنجم مصرع اول - نشان از درد سینه سرخی آواره    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
با سلام عرض ادب - یک بیت مانده به پایان در مصرع اول - وزن کم دارد اصلاح فر مایید شاید    ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



مشکلاتِ دل فرسا
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

خوش‌به حال تو، حافظِ والا!

 

اين زمانه نبوده‌اي دنيا

مي‌سرودي به جاي كارِ اِضاف

 

فارغ از مشكلاتِ دل فرسا

قسط‌هايت نبود قدر‍ِ حقوق

 

تا شوي پيش همسرت رسوا

شب، نگاهت به ماه زيبا بود

 

جاي اين آسمانخراشِ بلا

«شعر‌هايم شدَه‌ ست ماشيني

 

اي روانِ بلند! مي‌بيني؟»

تا به سوي اضافه كار شدم

 

آمد الهام و بي‌قرار شدم

كيست الهام؟  وحيِ شعريِ ماست

 

آمد و، من به شك، دچار شدم

گفتمش آخرش  به خاطرِ تلخ:




تا تو باشی، همیشه تأخیرم

                            برو؛ از کار، برکنارشدم

 

برو    از پيش من             كه خوار شدم

«برو الهامِ شعريِ سِمِجم!

 

برو نامهربان! كه با تو لج‌ام»

شعرهايم سرودِ دلتنگي ست

 

اسبِ سِيرِ كمال هم لنگي‌ست

رنگ‌هاي قشنگ، بسيارند

 

صفحه بر ضدّ نقش يكرنگي ست

خوب و بد، جاي هم نشستند و

 

جامعه، محوِ  ناهماهنگي‌ست

قلب‌ها هم تقلّبي شده‌اند

 

يك گروه  آهني، يکي سنگي‌ست

«من نه از آهنم‌ام نه از سنگ‌ام

 

تا دلِ عشق هست، مي‌جنگم.»

الكي نيست. اهل فرهنگ‌ايم

 

دل ما‌ن خوش كه با دلِ تنگ‌ايم

ما اگر هم كتاب بنويسيم

 

بيش‌تر از گذشته مي‌لنگيم

خرج‌هاي كتاب‌ها،  يك ‌وَر

 

بعد از آن هم كه «مشتري لنگ» ‌ايم

اهل فرهنگ، جمع دلتنگ‌اند

 

ما به هر چه بلا، هماهنگ ‌ايم

«آي تاريخ‌جان! بيا بنويس

 

قِلقِلك مي‌دهي چرا؟!  بنويس!»

مثل مرغي كه آب مي‌نوشد

 

گاه، شعري زلال مي‌جوشد

گاهگاهي نسيمِ جاريِ مِهر

 

در هواي خيال مي‌كوشد

گاهگاهي تنِ يتيمِ غزل

 

مثل خوبان، لباس مي‌پوشد

باز، آواز‍ِ راز خواهد خواند

 

گوشِ هوشي اگر كه بِنيوشد

«گاهي آري؛ ولي فقط گاهي

 

تو هم از اين زمانه، آگاه‌اي؟»

شرحِ احوالِ خويش مي‌دادم

 

كه سرم گيج خورد و افتادم

ليز خوردم به قرنِ هجريِ دل

 

قسط‌ها جمله رفت از يادم

پيش حافظ نشستم و مي‌خواند

 

غزلي عاشقانه، استادم

ناگهان، زنگ گوشي‌ام خورد و

 

«دير شد  دير» بود فريادم

«ديگر از شاعري، جدا بشوم

 

مي‌روم تا زخود، رها بشوم»

كاش وقتي براي بودن بود

 

خاطرم اهل غم زُدودن بود

كاش دلبر، ترانه مي‌پاشيد

 

كاش دل، بر سرِ سُرودن بود

زندگي با تمامِ سر سختيش

 

صاف و اهلِ صفا سُتودن بود

كاش انسانيت، مقامي داشت

 

برتري در دُرُست بودن بود

«آن كه فرزانه، آن كه گاگول است

 

هركسي قدر خويش، مسؤول است.»

 
 

موضوعات :  اجتماعی ، طنز ،

   تاریخ ارسال  :   1397/5/28 در ساعت : 23:8:37   |  تعداد مشاهده این شعر :  440


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 19,771 | بازدید دیروز : 39,444 | بازدید کل : 123,005,899
logo-samandehi