27
ما چگونه دو ملت شدیم ؟!
علی محمد مودب
__________________________________________

برای من افغانستان جدای از هویتم نیست، زیرا من خراسانی هستم و از کودکی در روستاهای تربت جام با دوستان افغانستانی دم‌خور بودیم. از اولین خاطرات کودکی من این است که پیرمردی را که در برف گیر کرده بود، پیدا کردم و به خانه آوردم و در آن کاسه‌های بزرگ که همه از آن غذا می‌خوردند، شیر تعارف کردیم. این پیرمرد شیر را نوشید و در آن هنگام مظلومیت و رنج را در چهره وی احساس کردم.

هنوز برایم مفهوم نیست ما چگونه دو ملت شدیم. ما بسیار به هم نزدیک هستیم. ما فرهنگیان باید این دو ملت را به هم نزدیک کنیم. همه یک فرهنگیم و همه یک تنیم ، اما تکه تکه شده و تبعید شده هستیم.


ناخودآگاه نویسی که در شعر وجود دارد، شعر افغانستان را بسیار تلخ و سیاه کرده است ....

پرویز بیگی حبیب آبادی
هوای دیگری دارم ،بریزان در رگانم می
بده از سکرجان بخشت ،مرا پیمانه پی در پی

چو باز آیی، تمام شهرها آیند در راهت
سمرقند و بخارا،بلخ و توس واصفهان و ری

نمی دانم کجایی، هرکجایی ،هر کجا باشم
کنم راه تو را با پای سر ،منزل به منزل طی

همه شب آسمان است و من و صد کهکشان اندوه
دل و تنهایی و صد ها حکایت در حکایت نی

شبان لحظه های بی قراری می شوم هر شب
کنار آتش جان ،در فراقت می زنم هی هی

نیستان در نیستان ناله دارم از فراق تو
بگو این ناله ها را سر دهم در بیکران تا کی؟

میلاد تنها مولود کعبه، ابر انسان و جوانمرد میدان فتوت و پهلوانی بر مسلمانان جهان مبارک باد

خواستیم در مدح و وصف او نثری زیبا را انتخاب کنیم و ببالیم به یادش اما این ستون را به قلم شیوای خودش مزین و جان را بهره مند می کنیم:
بخشی از سخنان حضرت علی(ع) به فرزندشان امام حسن(ع):

از پدرى در آستانه فنا و معترف به گذشت زمان ، كه عمرش روى در رفتن

دارد و تسليم گردش روزگار شده ، نكوهش كننده جهان ، جاى گيرنده در سراى مردگان ، كه فردا از آنجا رخت برمى بندد، به فرزند خود كه آرزومند چيزى است كه به دست نيايد، راهرو راه كسانى است كه به هلاكت رسيده اند و آماج بيماريهاست و گروگان گذشت روزگار. پسرى كه تيرهاى مصائب به سوى او روان است ، بنده دنياست و سوداگر فريب ، و وامدارمرگ و اسير نيستى است و هم پيمان اندوه ها و همسر غمهاست ، آماج آفات و زمين خورده شهوات و جانشين مردگان است
< ....