ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  
آخرین اخبار
۞ :: فراخوان نوزدهمین دوره جشنواره قلم زرین منتشر شد
۞ :: محفل شعر فاطمی در جشنواره شعر «فجر»
۞ :: رونمایی از کتاب تازه رضا اسماعیلی
۞ :: در ستیز با تحریف‌ها و باژگونگی‌های شعر آیینی
۞ :: رونمایی از «فخر ایران»
۞ :: صالحی: پیوند حیات ایران و انقلاب با شعر
۞ :: «زنده بادا عشق» رونمایی شد
۞ :: بر مزار شهید فخری‌زاده جشنواره شعر فجر را افتتاح می شود
۞ :: معرفی دبیر نوزدهمین جشنواره قلم زرین
۞ :: «رضا اسماعیلی» دبیر علمی «کنگره ملی شعر دفاع مقدس» شد
۞ :: شب شاعر به یاد «سپیده کاشانی»
۞ :: «باقی بقای تو» عاشقانه‌ای عرفانی است
۞ :: حکایت شاعری که «خورشید را در مشت» دارد
۞ :: شاعری پر از پنجره
۞ :: گزارش رونمایی از تازه‌های نشر در هند
۞ :: جشنواره بین‌المللی شعر فجر فراخوان داد
۞ :: بیانیه شاعران و نویسندگان تبریز
۞ :: دبیران پانزدهمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر منصوب شدند
۞ :: رونمایی از تازه های نشر در دهلی نو
۞ :: برو ماسک می‌زن مگو چیست ماسک!

Share

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، در پی ترور و شهادت شهید محسن فخری‌زاده از دانشمندان هسته‌ای کشور شاعران وارد میدان شده و احساسات خود را در قالب بیت و مصرع بیان کرده و خشم خود را از مستکبران اینگونه نشان دادند:

حسن صنوبری

کشتند تو را آه، در آغوش دماوند
سخت است در آغوش پدر، کشتن فرزند

کشتند تو را ای دژ مستحکم ایران
تا باز بر این خاک ستم‌دیده بتازند

تو روح دماوندی و زین‌روست تو را کشت
ضحاکِ کمین‌کردۀ در کوه دماوند

تو زادۀ فخری و یقین فخر فروشد
ایران به تو و عشق تو، بر نام تو سوگند

داغ تو گران است، ولی گریه از آن است
با قاتل تو از چه نشستیم به لبخند؟

با قاتل تو از چه نشستیم و نکشتیم
او را که دگرباره برون‌کرده سر از بند

ای داغ تو یادآور داغ همه خوبان
وی خون تو آمیخته با خون خداوند

آه ای گل گم‌نام! سرانجام شهادت
عطر تو در این دشت سیه‌پوش پراکند

ما زنده به عشقیم، اگرچند حسودان
گویند چنینیم و چنانیم به‌ترفند

بگذار بمیریم و بمیریم و بمیریم
بگذار بگویند و بگویند و بگویند

آنگاه ببین روید از این ریشه خونین
صد ساقۀ سرزنده و صد شاخ برومند

ایران من! امروز تو را صبر روا نیست
این وازدگی تاکی و این حوصله تا چند؟

برخیز و ببین دخترکان تو چو یاقوت
زین خون مقدس به گلو بسته گلوبند

برخیز و ببین رزم‌کنان تو صفاصف
خنجر به کمر بسته و بر سر زده سربند

من بغض یتیمانم و هم گرز دلیران
بگذار مرا بر سر ضحاک بکوبند!

حجت‌الاسلام محمدحسین انصاری‌نژاد

گفتند با حکم تقدیر، یک روز رستم بیفتد
در شامگاهی مقدر قدر مسلم بیفتد

دیگر به صبح دماوند سیمرغ ما پر نریزد
بر این سفرنامه از خون یک طرح مبهم بیفتد

یک دم مجسم نکردیم، روزی که در شاهنامه
ناگاه از دست رستم، با گریه مرهم بیفتد

بر سنگفرش دماوند، رد کدامین عقاب است؟
بگذار با آخرین چرخ، از ابر نم‌نم بیفتد

هرگز نمی‌خوابد این خون بر کوچه تان تا قیامت
گیرم گلیم شمایان، در آب زمزم بیفتد

بر یوسف ما شهادت، صبح نخست عزیزی ست
در چاه می بینم اما گرگ شما هم بیفتد

گفتند رسم شکفتن باید بکوچد از این شهر
از چشم‌ها شعر لبخند با «دوست دارم» بیفتد

گفتند اما نگفتند این قوم اگر باغبانند
هر روز نعش مسیحی، درباغ مریم بیفتد

گفتند اما نگفتند ناممکن است این قدر خواب
از دیده بان کور باید چشمی که برهم بیفتد

برخیز ای شیر شبگرد، چشمت به یک کوفه نامرد
یک یا علی تیغ برکش، تا ابن ملجم بیفتد

از این قبیله سواران، جز راست قامت نمیرند
حکم است هرگز بر این خاک، جز سرو محکم نیفتد

عباس احمدی

فیض بزم حق هیمشه حاضر و آماده نیست
ره به این محفل ندارد هر که مست باده نیست

«پله پله تا ملاقات خدا» سهل است...لیک
خواب می‌ماند هر آنکس شب، سرِ سجاده نیست

حاج قاسم، شهریاری، احمدی روشن...بلی
جز شهادت مقصدی در آخر این جاده نیست

زادگاه رستم است اینجا به اهریمن بگو:
کشور من خالی از امثال «فخری زاده» نیست

از نگاه سر بزیرش در یگانه عکس او
می‌توان فهمید او آقاست، آقا زاده نیست!

هر که خشنود است از تحریم و قتل ما، بدان:
بی گمان هم دین ندارد او و هم آزاده نیست

آخرین عوعوی صهیون است بازش کن نترس
این سگ مردار را که حاجت قلاده نیست

میهنم از اسب افتاده ولی از اصل، نه!
میهنم زخمی است، اما از نفس افتاده نیست

ایمان طرفه

چه قدر باید از این عرصه مرد پَر بکشد؟!
امیر قوم چرا جام زهر سر بکشد؟

خیانت است که لبخند، پای دشمن را
به خاک طاهر این مرز پرگُهر بکشد

در آشکار و نهان سامری قسم خورده ست
که دور موسی را خطی از خطر بکشد

هماره خواسته ما را به سِحر خود فرعون
میان معجزه ها گُنگ و کور و کر بکشد

به بازگشت نیندیش! در دل نیلیم
مباد این که دلت پای از سفر بکشد!

خدا بیاورد آن حال رو به سامان را
که مثل سرورمان کارمان به سر بکشد

نغمه مستشار نظامی

علم و ایمان می‌شکافد ذره‌ها را جاده‌ها را
خار چشم دشمنان کرده‌ست فخری‌زاده‌ها را

مرگ در بستر مبادا قسمت مردان که باشد
قسمت از جام شهادت باده دلداده‌ها را

سیب سرخ عاشقی بر شاخه بی تاب است و سنگین
دست چین کرده ست دستی از ازل آماده ها را

کم شنیدم نام او را پیش از این هرچند بی شک
می‌شناسد حضرتش گمنام‌ها، افتاده‌ها را

دست بر زخم دلم مگذار ای غم بیش از اینها
پهن کن ای صبر یک بار دگر سجاده‌ها را

شیرمردا، داغ سنگینی ست ما را از غم تو
دیده ور بادا نگاهت، سرور آزاده‌ها را

الهام نجمی

هزاران ابر در داغت پر از بغض‌اند و بارانند
هنوز از این خبر چشمان‌مان بی‌تاب و حیرانند

تنت را زخم‌ها چون لاله زاری غرق خون کردند
نفهمیدند در خونت هزاران لاله پنهانند

نگاهت عشق را از ذره‌ها تا آسمان می‌برد
در آن راهی که عالم را به سوی نور می‌خوانند

همیشه علم تو چون خار در چشمان دشمن بود
بهارت را خزان کردند و در فکر زمستانند؟

شغادانِ پر از کینه تو را کشتند و سرمست‌اند
نمی‌دانند پای خون تو این قوم می‌مانند؟

جهان باید بداند راه تو همواره پابرجاست
و دشمن را بگو این بغض‌ها آغازها طوفانند

حسین صیامی

مخواه تا بنویسند ناتوان بودیم
فقط دوتا لب خالی و یک دهان بودیم

مخواه تا بنویسند اهل ترس شدیم
مخواه تا بنویسند سر گران بودیم

کنون که حرف درشتی زدند حرف بزن
مخواه تا که بگویند بی زبان بودیم

شکسته‌اند سبو را سبویشان بشکن
مخواه تا بنویسند رایگان بودیم

در آبسرد فرو ریخت کوه غیرتمان
فریب خورده نیرنگ ناکسان بودیم

به سر به زیری عکس شهید خیره بمان
نگاه کن که ببینی چه بی نشان بودیم

قلم بگیر و به ما تیغ انتقام بده
نشان دهیم چنانیم و آنچنان بودیم

کمیل کاشانی

جا مانده بوده از هم قطارانش از باکری، همت، سلیمانی
این دفعه اما نوبت او بود پرواز در یک عصر بارانی 

بعد از شلمچه فکه و مجنون دنبال لیلای شهادت بود 
چل سال صبر و انتظار او پایان گرفت آنسان که می‌دانی

روباه‌ها همدستشان بودند در استتار فتنه و نیرنگ
کفتارهای کینه جو کردند قصد شکار شیر ایرانی

کشتند فخری‌زاده ما را شهد شهادت نوش او اما 
از غیرت و مردانگی دور است خنجر زدن از پشت، پنهانی

دشمن بداند که خدا با ماست در این نبرد سخت پیروزیم
تا ناخدا داریم باکی نیست از موج‌های سخت طوفانی

ما سربلندیم و سر افرازیم یک لحظه هم خود را نمی‌بازیم 
اما برای او نمی‌ماند ره‌توشه‌ای غیر از پشیمانی

هرچه تبر داری بزن پائیز این سروها از پا نمی‌افتند 
سر سبز تر از قبل می‌رویند دور از هیاهوی زمستانی 

رضا خوش‌تراش پسندیده

سال‌ها لبخند بر لب‌ها و حاشا ساده‌ایم
در پی سازش نبودیم و به یک سجاده‌ایم

دستمان تا می‌رسد کاری کند شمشیرها
می‌کِشند و می‌زنند و ما دگر افتاده‌ایم

مِی‌پرستی می‌کنیم از خُمره‌های جاودان
گاه می‌ریزیم و می‌نوشیم، حالا باده‌ایم

ما شهید زنده‌مان را می‌پرستیم از قضاء
دل به راه این شهادت‌های جمعه داده‌ایم

سال‌ها درگیر فرجامی شدید این حاصلش...
همچنان ما پیرو یک رهبر آزاده‌ایم

انتقام سخت یعنی روبرو قدس شریف
انتقام سخت یعنی ما همه آماده‌ایم

یک نفر از این قبیله کم شود ما لشکریم
حاج همت، حاج قاسم یا که فخری زاده‌ایم...

تاریخ ارسال خبر :   1399/9/8 در ساعت : 14:0:25       تعداد مشاهده این خبر : 157




علی نظری سرمازه  1399/9/11 در ساعت : 19:18:50
یاللعجب کیانند !؟
که این گونه جان فشانند/
رفتند تا بمانیم/
ماندیم تا نمانند!/

بازدید امروز : 12,663 | بازدید دیروز : 34,250 | بازدید کل : 127,285,007
logo-samandehi